Zostaw plażę.
Wjedź w góry.

Dziesięć minut za ostatnim hotelem kończy się asfalt. Droga zamienia się w pył i kamień, robi się o kilka stopni chłodniej, a wybrzeże, na którym leżeliście cały tydzień, znika za pierwszym grzbietem.

Dalej zaczyna się ta Antalya, której większość turystów nie widzi: sady pomarańczowe i granatowe, pola bawełny, stary rzymski most, łuki antycznych akweduktów i rodziny Yörük, które wciąż spędzają lato w podgórzu. Kolumna zatrzymuje się tam, gdzie naprawdę warto — nie po to, żeby coś wam sprzedać.

W południe jesteście w Oymapınar, gdzie rzeka Manavgat rozlewa się w wąwozie tak głębokim, że woda robi się szmaragdowa. Jest czas na kąpiel, świeże tureckie naleśniki, a potem obiad na tarasie nad Zielonym Kanionem. Latem droga powrotna jest głośna i mokra: bitwy na wodę między jeepami to tutaj tradycja, a dzieci zwykle uznają je za najlepszą część całych wakacji.